Nazlı Ceylan Balduk Kurtul yazdı; “Anadolu’da Kadın Liderlik – Aile Şirketlerinde Kız Çocuklarının Rolü (Veriler Ne Diyor?)”

Türkiye’de şirketlerin yaklaşık %90’ı aile şirketi.
GSYH’nin yaklaşık %75’ini, istihdamın ise %50’den fazlasını bu şirketler oluşturuyor.

Yani Türkiye ekonomisinin omurgası aile şirketleri.

Ancak araştırmalar gösteriyor ki:

Aile şirketlerinde ikinci kuşağa geçişte yönetimi devralanların büyük çoğunluğu erkek.
Küresel ölçekte aile şirketlerinin yalnızca %20–25’inde kadın CEO bulunuyor.
Türkiye’de yönetim kurullarındaki kadın oranı ortalama %18–19 seviyesinde.
Sanayi şirketlerinde bu oran daha da düşük.

Bu tablo şunu gösteriyor:
Kadınlar eğitimde ve profesyonel hayatta ilerliyor, ancak aile şirketlerinde “nihai karar koltuğu” hâlâ sınırlı.

Oysa uluslararası çalışmalar farklı bir gerçekliğe işaret ediyor:

Kadın liderli aile şirketlerinde:
Kriz dönemlerinde finansal istikrar daha yüksek
Risk alma davranışı daha dengeli
Kurumsallaşma süreci daha hızlı
Uzun vadeli stratejik planlama daha güçlü

(McKinsey, Credit Suisse ve çeşitli family business araştırmaları bu eğilimi destekliyor.)

Anadolu’da bugün iyi eğitim almış, üretimi bilen, finans okuryazarlığı yüksek bir kadın kuşak var.

Ancak yapısal bariyerler devam ediyor:

* “Doğal varis” algısı
* Aile içi rol beklentileri
* Yönetim kurulu kültürü
* Erkek egemen network yapıları

Türkiye’nin sürdürülebilir büyümesi için aile şirketlerinde kuşak geçişi kritik.
Ve bu geçiş, kadınların karar masasına daha güçlü dahil olması olmadan tamamlanamaz.

Bence Anadolu’nun gerçek dönüşümü,
fabrika büyüklüğünden çok,
yönetim masalarının çeşitlenmesiyle ölçülecek.